6 juli 2021
Het was in 2005, toen mijn energetische gaven transformeerden van ruwe naar gepolijste diamant, dat de docent opeens vroeg, ‘Hoe gaat het met de Walvissen Noor?’ In mijzelf zag ik hen. Diep in de zee. Heel helder zei ik ‘ze wachten. Ze wachten met reizen tot het tijd is. En de mensheid klaar is voor de wijsheid die zij voor ons bewaren’
Ik was verbaasd dat ik zo helder het antwoord wist. In de jaren daarna vergat ik het weer. Maar zag wel dat de walvissen overal aanspoelden. En wist ook dat hun routes opzettelijk werden verstoord. Om het veld van kennis te verstoren. De Walvissen weten veel … zij bewaren de kennis van wie wij zijn en wat wij vermogen. In het nu, in de toekomst én in de rijken van het verleden.
In 2016 doken ze weer op en maakten zich manifest. In de voorbereiding van een ceremonie die ik met een aantal mensen maakte naar Rome. Het grid, dat de Walvissen op aarde verzorgen, wilde hersteld worden. Het grid, van verfijnde kennis en wijsheid. De context waarbinnen wij mensen ontwaken. Het was ook dit grid, dat de aarde zelf haar ademruimte gaf. Zoals een vrouw zich veilig voelt in een heldere ruimte. Zo ervoer de aarde dit ook. Ze kon weer ademen.
En haar ademruimte expanderen. Haar hart openen! En los schudden wat niet meer dient.
Het was in een plaatsje onderweg naar Rome, Mare, waar de zee ons tegemoet spetterde van blijdschap. We voelden het allemaal.
Het was geheeld.
Het gehoorbeentje van de Walvis
Het jaar erna kreeg ik van een dierbare vriendin een versteend gehoorbeentje van de Walvis. Een fossiel. Ik nam het aan. En een immense energetische flits was zichtbaar en voelbaar. Woah!!! zeiden we. Wat was dat?! Maar ik had het al in mijn hart.
Thuisgekomen viel ik er snachts mee in slaap. In mijn handen, op mijn hart. De volgende dag werd ik huilend wakker. Alles brak. Ik legde mij neer op de schapenvachtjes en heb bijna twee dagen in foetushouding doorgebracht. Met dat botje. Ik voelde dat ál mijn cellen zich afbraken en zuiverden. En zich opnieuw opbouwden met de kennis en wijsheid van de walvissen. Rekalibreren.
Ik had het botje gekregen met de woorden ‘zij vormen jóuw ruggengraat Noor. En jij vormt voor hen óók hún ruggengraat’. En na die twee dagen op de schapenvachtjes weet ik ‘zij die sterk is, mág en kan breken. Je ruggengraat richt zich vanzelf weer op’. Totale overgave. Aan een reset van je (energetisch) lichaam. Vertrouwen dat alles zich weer op zal bouwen. Gelukkig stond die dierbare vriendin mij terzijde.
Ceremoniële reizen
Het botje ging mee naar Amerika. Naar een volgende ceremonie met dezelfde mensen als naar Rome. Naar Washington. Daar aangekomen ontmoette ik een bijzondere vrouw, Native American. We liepen samen in ceremonie. Ik heb iets, zei ik. Ik liet het botje zien. Zij herkénde het! ‘Hier kun je mee healen tot op aorta niveau’ zei ze, en ze had dat zelf ook gedaan.
Zij was het, die me later vroeg, the teachings of the whales, te schrijven. Zij maakte er, met haar eigen magie, een vredespijp mee. De teachings die ons herinneren aan wie wij als mensen werkelijk zijn…. gedragen door het grid en de herinnering van de aarde, bewogen en bewaard door de walvissen.
Nu ging ik weer op reis. Naar Zee. In deze bijzondere tijd. En het was de gever van het botje die zei, ‘het mag terug Noor’. Ik nam het bij me en voelde. Ja. Het mag terug. Wij, als mensheid, zijn nu in staat om deze kennis zelf te dragen.
Wij zijn onze eigen ruggengraat. Die de grootse schoonheid van ons mens-zijn kan (uit)dragen. Van wie wij werkelijk zijn. De walvissen hoeven dat niet meer voor ons te doen. Dus het botje mag terug gegeven worden aan de Walvissen. Aan de zee.
(Healing in de knop en de wortel zodat het zich mag ontvouwen. Open bloeien)
Het was de dag na midzomernacht. Ik had het de schipper al laten weten. Er is immers maar één schipper aan boord, en die beslist. Zomaar een ceremonie doen gaat niet. En deze schipper is toevallig supernuchter (en ziet ondertussen heel veel!) dus ik vond dat spannend. Zijn respect voor mij maakte dat ik me opende en alles vertelde.
Over het botje. En de aarde. De transitie. De magie van veel vrouwen (en mannen!) om de werkelijkheid te kunnen ‘lezen’ en ‘zien’ en … te werken met energetische velden. Over zichtbaar maken … ‘Hier werden jullie vroeger om verbrand he?’ zei hij. Ja. Maar ook, ‘het is belangrijk dat dit zichtbaar wordt, en gewaardeerd’
En zo geschiedde …
Midden op zee gooide ik het Walvis botje met een grote boog overboord. Zonder verdere ceremonie. De woorden uitgesproken in mijn hart.
Oh!
Ik voelde of het goed ontvangen werd. De zee tintelde en lichtte op. Wij zoefden over het water. Een golf tilde ons huizenhoog op! Ze hadden het met veel blijdschap ontvangen. Ik voelde de zee, energetisch met mijn hand, ik voelde de diepte. De kennis die tot dan toe door hen was bewaard. Veilig in het donker.
Ik verbond het met het pure goud, van ons scheppend vermogen. Het goud uit Egypte. Een heeeeel licht veld. Het duurde maar even. Maar een grootse connectie was gemaakt. De donkere wereld en die van het puurste goud. Opdat wij ons herinneren wie wij zijn.
En ontwaken in het mooiste bewustzijn. Ik huilde van blijdschap. Er was iets groots volbracht.
Natuurlijk keek ik daarna uit naar de Walvis en tekenen van leven. Ik kreeg kleine dolfijntjes om ons heen … en … een Walvis in de wolken. Heel erg fijn en vreugdevol.
Heel veel dank aan iedereen die mij in deze ceremonies heeft ondersteund, geïnitieerd, en in liefde heeft gezien.
Mijn dank is groot.
De Reacties op facebook (!)
Op uitnodiging van de zeiler schreef ik, voor het eerst, over ons ceremoniele werk. Ik wilde het aanvankelijk niet, juist hij moedigde me aan. Tot ik ging schrijven… en het werk door een grote groep mensen werd erkent en bekrachtigt.
Lieve Noor Bongers dank je wel! Met een diepe ontroering in mijn hart lees ik je post. Ik zie je. Ik voel je. 
Het is volbracht.
Noor, die wolk. Hoe bijzonder. Past zo bij je verhaal, echt bizar
Lieve Noor, je verhaal raakt me. Ook ik ben verbonden met Walvis, met het grid/het stuk van Akasha dat de walvissen (nog) dragen. Enige jaren geleden vertelden ze me dat ze gaan vertrekken van hier en vroegen me om het grid (mede) over te nemen. Ook mij vielen de vele strandingen op en ook ik kreeg een token, een beetje walvis mee. Net als jij deed is mijn plan het terug te brengen. We zijn met velen, denk ik. Fijn om jou ook daarin te weten 
Indrukwekkende transformatie, mooi beschreven!
Dankjewel Noor voor wie je bent, wat je doet en deelt.
Prachtig, Noor. Dank je wel voor wat door jouw volbracht kon worden 
Oh wat mooi en sterk . En ja, ik heb ook contact met deze warme oerwijsheid 
.
Mooi! Dank 
Wauw Noor Bongers, diep ontroerd door het lezen en voelen van je verhaal. Dankje voor dit prachtig delen en de “verloren” kennis terug te brengen. Diepe buiging voor jou en the whales 
Mooi lieve noor…
Ik mocht deze mooie wezens vorig jaar in IJsland in het mooie heldere water ontmoeten.
Whooo! Kippenvel
Even geen woorden behalve diep geraakt.
Dineke Faas
De walvissen bezoeken mij in mijn dromen. Ik voel de aansluiting. Met jou al jaren. Nu weet ik waarom
Dankjewel voor het ‘werk’ dat je gedaan hebt en nog steeds doet. Het is prachtig om over jouw ervaringen te lezen.
Dankjewel! 
Namasté 
Wauw Noor
Sprakeloos en ontroerd.
Dankjewel
Wauw prachtig Noor dank je wel
En het gouden licht, ik voel het de laatste 3 dagen, goud licht. Ik zie het, het is echt bijzonder krachtig. Ben benieuwd of wij het zelfde veld ervaren.
Wow, zo. Die komt binnen. Dank!
Dankjewel Noor voor je belangrijke transmuteerwerk 
Wat mooi en bijzonder, 
Jeetje Noor wat MOOI
Prachtig
Goed bezig Noor
overgave aan de natuur en aan puurheid, van binnen… vol in het vertrouwen dat helen volgt op breken…. dank voor al jouw inzichten die je zo souverein deelt hier en daarmee inspireert!
Mooi Noor, dank je wel
Prachtig Noor! Raakt me diep 
Dank je om dit te delen
Dank
Wat een prachtige inspirerende ervaringen.
lieve Noor, dank voor het integreren, het belichamen, het openen. Dank voor het transformeren, het zichtbaar maken en benoemen. Het veld waar de walvissen mee werken is groots, gaat diep én de donkerte in. En jij wist dit naar het licht te brengen met al je vuur en hartekracht.Dank daarvoor Noor. Mooi om de beelden te zien. Het maakt zichtbaar hoe je nu gedragen wordt & meebeweegt met dat veld. Vol overgave en vertrouwen. Zacht en liefdevol. liefs en liefde voor jou
Wow!! Wat een prachtig “werk” verricht jij voor ons
Grote dank, ik ben diep geroerd 
Lieve Noor,prachtig verhaal.Zo geweldig dat wij als mens hier op Aarde ons kunnen afstemmen op andere energetische velden.Daardoor onszelf en de Aarde helpen helen.Liefs voor jou
Wat mooi! Waar ben je naar toe Aant varen? 
nog steeds ontroerd …
Ja
Dit was zo ongelofelijk mooi en goed. Pure schoonheid.
Ik herken wel het een en ander.niet met deze woorden..maar wel het proces op zich ..ik zit daar midden in …niet vluchten of vechten of wat dan ook.maar vastgrijpen wn niet loslaten..alleen geeft dat bij mij nu een lading boosheid. Wat ik vreemd genoeg ook ervaar al iets krachtigs…maar dat vasthouden en ontarmen vind ik pittig. Ik voel dit als een overgang naar iets wat zich wilt manifesteren. De jump naar een nieuwe realisatie en manifestatie.
diep ontroerd
En het golft en het golft en het golft als een golf van heling over de aarde.
Dat machtsstructuren doorbreekt, oude condities laat knappen en versmelten in heelheid.
Opdat wij herinneren wie wij werkelijk zijn.
dankjewel Piet.
Voor de ruimte die je bood en de bedding. Óók om hierover te schrijven. Je hebt me hiertoe echt aangezet. En daar ben ik mee verder gegaan en nu is het boek bijna klaar ;-))
Hoe mooi!
Dankjewel
Noor je bent voor mij een topper
Wat een SMULverhaal