De vrouwelijke archetypen (van de vier volkeren)

19 september 2021

Ik maakte vorige week iets bijzonders mee.

Hij kwam net terug van zijn Veldverkenning in de leergang. Vol verhalen van magie en manifestatie. Daadkracht en gevoel.

En er waren ook vrouwelijke wezens geweest, die uit de bron opdoken en met hem spraken. En eigenlijk waren ze er altijd. Voelbaar. Zacht. Ook verdrietig. In kalme aanvaarding. Spirits in zachte gekleurde gewaden. Ieder in een eigen kleur.

Wie waren zij? Manifestaties van vrouwelijke archetypen of boodschappers van zijn thuisplaneet? Waren het wellicht incarnaties van hemzelf die geheeld wilden worden? Vanuit allerlei richtingen onderzochten we wat het zou kunnen zijn.

Het was duidelijk dat ze bij hem waren. Om zijn grote feminiene kwaliteit. Ingebed in masculiene bedding én heldere daadkracht. Precies wat het feminiene nu nodig heeft ; ))

De kracht van hemel en aarde.

De vrouwen bleken de vier volkeren te representeren. Een inheemse visie, het Rode volk, het Zwarte volk, het Witte volk en het Gele volk. Overal zie je steeds deze vier kleuren. Het is het medicijnwiel, de Ojibwa.

De vier windrichtingen. De sferen.

Ze kenden elkaar niet, die vrouwen. Ze hadden moeilijk contact met elkaar. Omdat ze niets wisten van elkaars pijn, zoveel zelf hadden gedragen, zo veel generaties lang. Ieder met een hele specifieke geschiedenis.

Ze waren vereenzelvigd met hun eigen wereld en achtergrond. Nu zagen ze elkaar. En zaten er wat stilletjes bij…. Zij verzachten. In erkenning. In nabijheid. In de bedding die híj verzorgde, vanuit zijn masculiene presence. We gingen in ceremonie. Ik stak een kaars aan.

Het werd opeens heel groots. Een ceremonie in kosmische tijd en plaats. Kom. We maken even wat ruimte, zei ik. We maken de cirkel wat groter. Want dit is groots, wat er gaat plaatsvinden.

De vrouwen bogen naar voren. Brachten hun handen naar de kaars. Het heilige vuur. Deze vrouwelijke representanten van de vier volkeren.

Van lange, lange familielijnen, ver en ver terug … zij brachten hun handen naar voren, bogen zich en lieten los … alles stroomde door hun handen heen in de vlam van de kaars. We hoefden niet te zien wat het was. Niemand. Want we kennen het zo goed ….

Pijn van zoveel generaties. Marteling en onderdrukking. Oorlogen en verschil van visie en geruzie om elkaars land. Om ons land. Zij, die alles altijd zagen en in hun buik en hart op hadden geslagen. Bewaard en gedragen pijn.

Zij lieten los.

Bij mij stroomde de tranen over mijn wangen. Michel De Waele en ik begeleiden de ceremonie. We spraken uit, bekrachtigden. Zorgden voor een veilige setting, waarin het zich kan ontvouwen.

Dit is nog maar de opmaat. Het diende zich zomaar aan. Maar was al lang voorzien …

Deze maand zal Michel de Space open houden voor deze vrouwen uit de vier windrichtingen. Om zich te reinigen, te ontladen. Dit weekend was hij op de Wadden, op een Lemsteraak, en viel droog. Hij nam hen mee naar de getijden. Aan het afgaand tij gaven ze hun emoties mee. Met het opkomend tij verfristen zij zichzelf. Mét nieuw water, een nieuwe stroming. Verkwikkend.

Over een maand zal hij zijn eigen ceremonie hosten. Onder zijn leiderschap. Dat is de vijfde sessie uit de leergang. De één na laatste. Daarna volgt de initiatie waarmee hij zijn leergang afrond en uitvliegt.

De vijfde ceremonie.

De Meesterproef.

Met zijn toestemming én zijn wens benoem ik zijn naam in deze post. Echt een bijzondere samenwerking die zich hier ontvouwt…

.. in de heling van de inheemse bron ….