13 februari 2025
Ohw wat klagen vrouwen toch veel: ‘Waar zijn de mánnen?’. Vrouwen die bewust bezig zijn met bewustzijnsontwikkeling, yoga en natuur, purpose en transitie. Ik. Jij. Díe vrouwen, verlangen van mannen dat ze eenzelfde pad lopen als zijzelf hebben gedaan. Zichzelf vanuit de diepte van hun baarmoeder bevrijden, die grootste schreeuw en kracht die zo lang zat opgesloten bevrijden en álles voelen wat er te voelen valt. De kracht vanuit de diepte de wereld in brengen, met je hart wagenwijd open.
Vrouwen kunnen in dit innerlijk werk een groot krachtenveld tussen hemel en aarde openen. Ik vermoed dat dit specifiek vrouwelijk is omdat wij kinderen kunnen baren. De spirit (de kracht van de hemel, de bron) letterlijk in de materie brengen met ons eigen lichaam. Cellen openen zich voor deze grote kracht, laten nieuwe energieën toe en transformeren dit IN ons lichaam, volledig buiten onze eigen controle (!!!), tot nieuw leven. Ik wérk ook zo. In het transformeren van processen, situaties en ook bij mensen in mijn leergang.
Ik laat alle emoties toe en doorleef het tot in de kleinste details. Open mijn lichaam en laat haar het werk doen, mijn geest stuurt aan én geeft zich over aan het proces. Mijn radartjes registeren vrijwel alles dat in de (onder)stroom beweegt en gezien wil worden. Processen.
Het walvisbotje en de reis in bewustzijn
Zo kreeg ik eens een gehoorbeentje van de walvis, een fossiel. Ik pakte het, we zagen een kosmische flits en ik lag de twee dagen erna in foetushouding op de schapenvachtjes, in transitie. Mijn cellen openden zich en lieten alles los wat niet meer nodig was, ik liet mij helen door (het bewustzijn van) de walvissen. Ik gaf mij er totaal aan over. Dan ben je er ook het snelst doorheen, heel efficiënt eigenlijk ; )) Het ontvouwde zich IN mijn lichaam.
Mannen kijken mij dan meewarig aan… ‘twee dagen opgerold op schapenvachtjes?’. Ja. Een vriendin stemde zich in energie af op mijn proces en kon voelen waar ik was. Na een dag stond ik op en alle wijsheid van de walvissen stroomde door mijn lichaam. Alle cellen hadden zich opnieuw opgebouwd met dit bewustzijn. Alles voelde anders. Ik leerde opnieuw lopen en mijn lichaam bewegen. Ik kan nu moeiteloos putten uit deze bron van wijsheid en kennis en met hen in contact zijn. Ik hoef de kennis dus niet te ‘bezitten’, het stroomt.
Dit werd opgemerkt door een goede relatie uit America (Native American, elder) en op haar uitnodiging schreef ik ‘The Teachings of the Whales’. Zij maakte hier een vredespijp mee.
Alhoewel ik weet dat dit hoogst uitzonderlijk is allemaal, is dit voor mij normaal. Het is normaal om mijzelf te ontwikkelen via mijn lichaam, via overgave, via emoties. Om hogere velden van bewustzijn te integreren IN mijn lichaam. Om het daarna te léven en vórm te geven in alles wat ik doe. Manifestatie gaat na zo’n proces moeiteloos.
Het verlangen naar mannen
Ons ceremoniële werk in het Hart van de Liefde was ook heel lang met vrouwen. Ook wij koesterden de wens dat mannen deel zouden nemen. Er was een woeste krijger die de hemel en de hel bracht, wat ons ten diepste bewoog om de liefde te belichamen. Er waren mannen om ons heen, maar zij haalden vaak hun schouders op, ons werk niet toegankelijk voor hen; ‘Laat die vrouwen maar hun ding doen’. Én er zijn mannen die dit wénsen te kunnen, zich minderwaardig voelen, heimelijk jaloers zijn en een machtsstrijd aangaan. Soms zelfs denigrerend naar onze talenten, of als ’te intens’ terzijde te schuiven.
Er zijn énkele mannen die IN ceremonie mee gaan, mee voelen, kijken. Ook zij laten hun eigen emoties achterwege, die delen ze beschouwend als ze tot inzicht zijn gekomen. Zij houden de space voor de vrouwen. Ze zijn er voor ons. Zodat wij deze reis van transitie kunnen géven, zódat de meest duistere stukken die zich voordoen in het werken in morfogenetische velden van kracht en macht, getransformeerd kunnen worden. Te beginnen bij de duistere stukken IN onszelf. Oplossen om het stromend te krijgen. Om deze grote kracht te kunnen ontvangen en te géven. Vrouwen geven door eerst te ontvangen.
In het Hart van de Liefde waren er meestal zo’n 12 vrouwen en 2 mannen die de space hielden. Iedere vrouw had haar volledig eigen ervaring en proces, volledig uitgelijnd in het Hart van de Liefde. In sinc met hemel én aarde. Vaak zijn we niet eens fysiek samen.
Samen vormen we een enorm krachtenveld. Je kunt het zien als een kraakhelder kristal, een vortex van energie dat de kosmische kracht (goddelijke energie, gouden bewustzijn) naar de aarde geleid dat door ons lichaam ook echt IN de aarde wordt geïntegreerd. In dit proces komen we allerlei obstakels tegen, in onszelf (die de stroom blokkeren en we dus op te lossen hebben), en externe factoren zoals demonen, repressieve macht of het gewoonweg het ‘kapen van het gouden bewustzijn’. Vechten is soms noodzakelijk, ook met een ceremonieel wapen. De beste bescherming biedt echter de volledige uitlijning tussen ‘hemel en aarde’ zonder ook maar een sprankje ruis (want dan werkt het niet, alleen 100% is goed genoeg). We hebben met deze kracht grote processen in beweging gezet, inheemse bronnen bevrijdt en velden van macht ontmanteld en doorbroken. Lilith.
Ik begrijp ook wel dat niet iedereen dit begrijpt. Dat hoeft ook niet. De impact is voelbaar en zien we terug in de wereld om ons heen.
Het was een zogenaamde onbewuste man die mij uitnodigde om over de walvissen te schrijven. Na enige schroom postte ik het op facebook. Ik werd overspoeld door tientallen reacties van, voornamelijk vrouwen, die dit werk erkénden, mee konden kijken en zeiden ‘Oh! Dát doe jij! Dankjewel voor je belangrijke werk voor de aarde!’. Ik was perplex. Huh? Word ik gezien? Het was de schipper van het supersonisch zeiljacht waar we mee voeren, die mij had aangespoord hierover te schrijven. Misschien is hij toch niet zo onbewust omdat hij de zee kan lezen. Hij liet me, hij pushte me. Hij zag míj. De post lees je hier.
De eenzijdige blik
We focusten ons in de ceremoniële groep van het Hart van de Liefde steeds op die twee mannen die IN ceremonie meededen. Die zo’n beetje konden zien wat we doen, erbij blijven, energetisch kunnen kijken en voelen en het grotere proces overzien. Energetische strategen, zoals ikzelf en goede spaceholders. Waarbij ik alles emotioneel doorleef en doorvoel en de mannen mij weer tot rust brengen en de grens bewaken. Zij ontvangen mij in mijn volledigheid. Wij, de vrouwen, dachten ook… waar zijn de mannen, en waarom zijn er maar twee? Met wie kunnen we dit werk nog meer doen? We willen hen verwelkomen!
Tot we wat beter om ons heen keken. Daar stonden ze. Fier, spottend, warm. De mannen. Mannen die zeggen ‘Ik houd me afzijdig Noor!, Dit is niéts voor mij’ en ondertussen het mooiste ontwerp geven voor mijn boek. Zó afgestemd op de hogere betekenis. Mannen die ruzie met mij maken omdat mijn taal te zwevend zou zijn. Mannen die hun café en etablissement openen waar we zónder woorden hierover, diep in ceremonie gingen. Te midden van het gewone publiek notabene. De mannen die je dan een knipoog geven en daar is alles mee gezegd. De kracht van onbewuste mannen. Ha!
Wij weten wel beter.
Julie zijn GOUD!
Meer over de programma’s van Noor Bongers en contact voor deelname aan mijn leergangen & leiderschapsprogramma de Gouden Tijd noorbongers.nl en grondvanliefde.nl
Karin van der Bijl • Roostermaker locatie Boerhaave bij Etty Hillesum Lyceum
Goed gezegd, Noor
Mooi wark, brullende oervrouw. ✌️💫♥️
Stang Gubbels • grafisch illustrator
Ik geloof dat je mij ook noemt 😘
Jan Willem Wolff • Katalysator, facilitator, sparringpartner, vagebond
Kijk, ook vandaag voel ik me weer gezien! 🙂
💛JA! Zin in een lokale versie van bar laat in een Rotterdamse kroeg! (& Tof dat je hier nu ook schrijft Noor!!)
Prachtig Noor Bongers. Ze zijn er. Wij zijn er. We doen het samen. Dankjewel voor al jouw mooie werk. En alles wat er nog gaat komen 💫🙏🏻🔥
Noor Bongers Auteur toonaangevend in de transitie van deze tijd
Gouden Hart